Zelfhulp & jaloezie: wat moeten we zonder internet

Zat je eerst rustig te relaxen op de bank omdat je eindelijk een avond voor jezelf had, maar zit je nu ineens vol argwaan op de klok te kijken? Dan weet je: het is tijd voor een ‘jealousy test’.

Test het zelf

Heus, het bestaat echt! Toevallig stuitte ik onlangs op deze test: http://cl1.psychtests.com/take_test.php?idRegTest=2890 

En omdat ik de titel al lachwekkend genoeg vond (Jealousy Test (For Straight Men), besloot ik de test eens te ondergaan. Ook al was ik dan misschien geen hetero man. 

Inzicht in mezelf...

Mijn score? Een bescheiden 16 op een schaal van 100. Maar zoals je in de tekst hieronder kunt lezen, zegt dat eigenlijk helemaal niks. De score kan betekenen dat ik niet jaloers ben of dat ik wel jaloers ben maar mijn jaloezie onder controle heb. Kortom: meest onzinnige test ooit (maar gelukkig kan ik nog altijd betalen voor een ‘full report’, pfieuw…).

Vrouw / Man

En waarom hebben de makers de test specifiek toegespitst op hetero mannen? Ze wekken onterecht de schijn dat ze erover na hebben gedacht… Hoewel vroeger werd aangenomen dat mannen meer moeite hebben met fysieke ontrouw en vrouwen met emotionele ontrouw, blijken die verschillen in het echt nauwelijks aanwezig te zijn. Christine Harris bewees in een onderzoek dat er weinig verschil bestaat tussen mannen en vrouwen wanneer er wordt gekeken naar echte ontrouw in plaats van ingebeelde ontrouw. Beoordelen hoe je op eventuele ontrouw zou reageren, is dus lastig voor ons. We denken van te voren anders over bepaalde maten van ontrouw dan in de werkelijkheid. En laat de test nou enkel ingebeelde ontrouw meten… 

Zelfhulp

Maar misschien ben ik wel gewoon een heel sceptisch persoon en moet ik niet zo cynisch zijn over alle zelfhulp dingen op internet. Daarom als afsluiter een ‘how to handle jealousy’ : http://www.wikihow.com/Handle-Jealousy Mocht het je helpen, dan bied ik bij deze alvast mijn nederige excuses aan ;)

Ze smaken zoals ze kraken!

Afgelopen maandag beschreven we dat de kans bestaat dat je uit gewoonte een bak oude popcorn eet in de bioscoop. Blijft raar, je zou toch zeggen dat je dat merkt. Onze zintuigen vertellen ons of eten wel of niet meer goed is. Voordat je het proeft kan het zijn dat het er niet meer goed uit ziet, stinkt of dat de structuur niet goed voelt. Oude popcorn ziet er vaak nog normaal uit, ruikt normaal, maar als je er op bijt is het toch echt taai. Ik heb een aanvullende verklaring gevonden waarom we dit signaal in de bioscoop niet opmerken.

Het geluid van eten

Eigenlijk nooit over nagedacht, maar wat we eten heeft allemaal een eigen geluid. Een GrannySmith appel eten in het openbaar vind ik vaak wat ongemakkelijk, omdat iedereen duidelijk kan horen dat je een hap neemt en je vaak daarna een slurp geluidje moet maken om te voorkomen dat er appelsap langs je wang loopt. Een Frans stokbrood kraakt ook lekker en als een speculaasje niet meer kraakt dan lust ik het niet meer. Het geluid van de hap komt via twee routes bij je binnen. De eerste route gaat buitenom via de trillingen in de lucht die bij je oren binnenkomen en vervolgens verwerkt worden. De tweede ontstaat van binnen door de vibraties van je tanden en je kaken, via je schedel gaan die trillingen direct naar je binnenoor. Het geluid dat je via deze beide wegen te horen krijgt, beïnvloeden hoe het eten dat je eet klinkt.

Krrrrakend goede chips

Ook hier is onderzoek naar gedaan. In een experiment moesten deelnemers 90 chippies eten en beoordelen. Alle chippies kwamen uit dezelfde zak en waren dus even vers. De deelnemers hadden een koptelefoon op terwijl ze deze taak uitvoerden. Elke keer wanneer iemand in een chipje beet, maakte de koptelefoon de toonhoogte van het kraken de ene keer hoger en de andere keer lager. Dus de proefpersonen aten chips met allemaal hetzelfde kraakgeluid, maar voor hen klonk dat de ene keer doffer en de andere keer scherper. De proefpersonen bleken de chips alleen lekker te vinden wanneer het kraken scherper klonk. Logisch, want verse chips kraakt juist zo lekker. De feedback die ze kregen van hun andere zintuigen, smaak en mondgevoel, bleek in deze studie nauwelijks effect te hebben. 

Oude popcorn

Naast de gewoonte en het onnadenkend eten is dit mogelijk ook een verklaring voor het feit dat we zonder problemen een bak oude popcorn wegwerken. In de bioscoopzaal staat het geluid van de film hard aan waardoor je niet merkt hoe de popcorn ‘klinkt’. Voortaan de popcorn dus meteen even proeven en goed luisteren, en dan vervolgens inderdaad met je niet-dominante hand eten.. ;-)

This is TV man! Ze smaken zoals ze kraken...

Deze slogan kwam in me op bij het schrijven van deze blog en het duurde even voordat ik wist waar het ook alweer van was, maar ik heb het gevonden hoor. Even terug in de tijd:

Eet jij ook altijd popcorn?

Altijd wanneer ik naar de bios ga, kan ik me met moeite inhouden om er geen popcorn bij te bestellen. Meestal mislukt dat en is er aan het einde van de film -binnen no time -een bak doorheen gegaan. Wat eigenlijk best vreemd is, aangezien ik normaal gesproken altijd voor chocolade kies (verder eet ik heel gezond hoor ;).

Associaties

Maar waarom laat ik de chocolade eigenlijk links liggen? Volgens onderzoekers van de University of Southern California, is mijn eetgedrag afwijkend omdat ik een sterke associatie heb tussen de situatie ‘bioscoop’ en het gedrag ‘popcorn eten’. Bijna automatisch ontstaat er een hunkering naar popcorn wanneer ik een bioscoop binnenstap.

Bah

Op zich niet erg, ware het niet dat de smaak van de popcorn geringe invloed op mijn eetgedrag blijkt te hebben. Volgens de onderzoekers van bovengenoemde universiteit zou ik evenveel oude vieze popcorn eten als lekkere verse popcorn. Net zoals de meerderheid van hun proefpersonen, waarbij de ene helft oude popcorn kreeg en de andere helft verse popcorn. Echt? Ja, echt. Mensen die regelmatig popcorn eten in de bioscoop, blijken geen onderscheid te maken tussen oude popcorn en verse popcorn; van beide eten ze evenveel. Mensen die echter nauwelijks popcorn eten wanneer ze in de bioscoop zijn, maken wel onderscheid. Zij eten beduidend minder van de oude popcorn.

Tip

Nu heb ik nog steeds de ijdele hoop, dat ik een uitzondering op de regel ben en mijn eetgedrag wel door de smaak laat beïnvloeden. Maar het kan nooit kwaad om het zekere voor het onzekere nemen toch..? Daarom ga ik de volgende keer met mijn niet-dominante hand eten. Dan blijk je namelijk beter op te moeten letten, met als gevolg dat je jezelf niet automatisch volpropt. De tip van de week zou ik zeggen!

Lijken wij op onze auto's?

Een tijd geleden schreef ik een blog over baasjes die op hun hond gaan lijken of andersom. Best grappig en herkenbaar. Daar kon ik vrij om lachen, want heb zelf geen hond. Maar nu kwam ik een onderzoek tegen waar ik ook om moest lachen, echter met een iets ander gevoel. Uit onderzoek is gebleken dat mijn auto en ik waarschijnlijk ook verrassend veel gemeenschappelijk hebben…

Welke van de drie? 

Bij het kopen van een auto kijken de meeste van ons wel naar het uiterlijk of de uitstraling. Ook het imago van het merk of de ervaringen van de mensen om je heen spelen een belangrijke rol. Ook toen wij onze Other[w]eyes auto’s aan gingen schaffen hebben we uitgebreid onderzoek gedaan. Na onze  zoektocht kwamen we tot de conclusie dat zo’n kleine milieuvriendelijke (en, laten we eerlijk zijn, qua bijtelling gunstige) wel een geschikte auto voor ons zou zijn. We hadden daarbij de keuze uit drie merken die alle drie in dezelfde fabriek geproduceerd waren, maar in details toch anders waren. Het ging om de Peugeot 107, de Toyota Aygo en de Citroën C1 (zie plaatje). Natuurlijk keken we naar de prijs, vroegen we mensen in onze omgeving en hadden we ieder te maken met een andere garage. Laatst zeiden we tegen elkaar dat we onze keuzes toch ook wel echt bij elkaar vonden passen, nu ben ik benieuwd of anderen dit ook zien! 

Auto en eigenaar zijn look-alikes 

In een onderzoek bleken mensen in staat te zijn eigenaren aan hun auto te koppelen zonder dat ze verder ook maar iets wisten van de autobezitters. Deelnemers kregen een foto te zien van een autobezitter en nog twee andere foto’s. Op de ene foto was de auto van de eigenaar te zien en op de andere foto een willekeurig gekozen auto. De deelnemers moesten vervolgens bepalen welke van de twee auto’s bij de eigenaar op de foto hoorde. Aangezien er twee opties waren, had iedere deelnemer 50% kans om de juiste auto te kiezen. Uit het onderzoek bleek echter dat in 68% van de gevallen de juiste combinatie tussen eigenaar en auto werd gemaakt. De onderzoekers vermoeden dat op basis van (stereotype?) inschattingen van leeftijd, sekse, kleding en persoonlijkheid de juiste matches werden gemaakt. 

Weet jij wie welke auto heeft gekozen?

Het is dat wij de kleur neutraal (antraciet) wilden houden voor de bestickering, anders was het – als je ons kent tenminste – in een oogopslag duidelijk geweest wie welke auto zou hebben. Maar desondanks is er nog wel een verschil als je de voorkant van de auto’s bekijkt en in onze ogen daarmee in uitstraling. Het is dat we het op deze blog al een keer verklapt hebben, anders hadden we een experimentje kunnen doen. Maar mocht je nog niet weten welke auto’s we hebben gekozen, laat dan weten wie van ons volgens jou voor de Peugeot 107 (linkermodel) en wie voor de Toyota Aygo (midden) is gegaan…