If all else fails, make the heels higher!

Je hebt er misschien nooit bewust over nagedacht, maar onbewust heb je een beeld van iemands lengte. Afgelopen week ontvingen wij deze tweet: “In het echt zijn jullie veel langer dat de digitale versie doet vermoeden”. Beide zijn we 176cm en dragen vaak een hakhoogte van 10cm, dus dat valt wel in de categorie lang. Maar digitaal maken we blijkbaar een kleinere indruk. Niet best, want lengte speelt een belangrijke rol!

Als baby wisten we het al…

In een onderzoek werden baby’s voor een animatie gezet. In het filmpje zagen de baby's een groot en een klein poppetje. Van het filmpje waren twee versies: een waarin het kleine poppetje voor de grote aan de kant gaat en weg rent en een waarin het grote poppetjes voor de kleine aan de kant gaat. De baby’s bleken significant langer te kijken wanneer het grote poppetje voor het kleine poppetje aan de kant ging. Het verschil van 10 seconden bleek echt te verklaren door de lengte van de poppetjes. Blijkbaar vinden baby’s het al vreemd als de grote voor de kleine aan de kant gaat.

Size does matter...

Uit Nederlands onderzoek is gebleken dat in de VS de langste presidentskandidaten significant vaker de verkiezingen wonnen en vaker herkozen werden. De presidenten zijn vaak langer dan het gemiddelde van de mannen van dezelfde leeftijd. In Australië werd ook nog ontdekt dat lange mannen meer salaris krijgen, het verschil is 1,5% per 5cm lengte. Voor een gemiddelde Australische werknemer komt dat neer op 270 euro per jaar. Bij vrouwen was dit effect minder sterk, zij moeten 12 centimeter langer zijn dan collega's om zoveel meer te verdienen. Een verklaring van de onderzoekers is dat lange mensen competenter lijken en meer autoriteit uitstralen, waardoor mensen zo op ze reageren. Door de self-fulfilling prophecy (een ander voorbeeld van dit concept vind je hier) ontwikkelen ze weer meer zelfvertrouwen, waardoor ze weer competenter overkomen.

Dus: If al else fails, make the heels higher!

BONUS: Hoe lang schat jij Anders Breivik?

In april 2012 geleden zat journalist Jeroen Wollaars bij Pauw&Witteman om verslag uit te brengen van het proces van Anders Breivik. Wollaars: “Het eerste wat me opviel was dat hij heel klein was, tenminste kleiner dan ik verwacht had…Van zo iemand verwacht je een fors postuur op de een of andere manier.” Helemaal niet vreemd, waarschijnlijk zouden de meeste mensen schatten dat Anders Breivik een lange man is.

Een dag niet gelachen... :-)

Het lachen was me even vergaan toen de verkiezingsuitslag voor mijn partij definitief bleef steken op 4 zetels. Keihard gewerkt en als beloning een gevoel van ‘daar sta je dan met je goede gedrag’. Maar vanmorgen besloot ik dat het tijd was om mijn Twitter profielfoto weer te laten lachen. De serieuze foto met slogan is vervangen door een foto waarop ik oprecht in een deuk lig; het resultaat van een melige fotosessie. Liever gebruik ik geen foto van mezelf, maar het schijnt dat ik jullie hiermee op een positieve manier kan beïnvloeden, dus vooruit dan maar!

Spiegelen

Als jullie naar deze lachende foto kijken, gaan jullie automatisch ook lachen. Uitlachen mag in dit geval ;-) Natuurlijk lig je niet meteen zo hard in een deuk als ik hier doe, daarvoor had je erbij moeten zijn. Maar toch worden onbewust je lachspieren geactiveerd. In een onderzoek kregen proefpersonen de opdracht om fronzend, glimlachend of uitdrukkingsloos te reageren op foto’s. Dat was makkelijk als de uitdrukking op de foto dezelfde was als de uitdrukking die zij moesten maken. Glimlachen bij het zien van een glimlach ging vanzelf, maar fronzen bleek dan een stuk lastiger. Wanneer de uitdrukking en de foto niet congruent waren, moesten de proefpersonen zich flink inspannen. Ondanks deze inspanning werd, met een speciaal apparaat, toch activiteit in de gezichtsspieren geregistreerd. Hoe hard de proefpersonen ook probeerden niet te glimlachen bij het zien van een glimlach, de zygomatica majora (mondhoeken omhoog) en de orbicularis oculi (ogen samenknijpen) kwamen toch in actie.

Samen lachen

Lachen is vooral een sociale bezigheid. We lachen echt niet alleen als er grappen gemaakt worden, dit blijkt maar slechts 15% van het lachen te verklaren. Uit onderzoek is gebleken dat we vooral lachen als we samen met anderen zijn. Als je alleen een komedie kijkt, blijk je minder te lachen dan wanneer je diezelfde komedie met iemand samen kijkt. Het maakt daarbij niet eens uit of je een bekende of wildvreemde naast je hebt zitten. Lachen is een soort sociale lijm, als je samen lacht deel je iets samen. Er is wel een verschil tussen mannen en vrouwen in hoeveel ze lachen. Bij baby’s van nog maar 8 weken werd al geconstateerd dat meisjesbaby’s vaker lachen dan de jongens. Ook later in sociale situaties, blijken mannen in 67% van de gevallen te lachen en vrouwen in maar liefst 87%. 

Blijven lachen

Hoe ouder we worden hoe serieuzer. Een kind lacht gemiddeld 400 keer per dag, heerlijk toch? En volwassenen? Volwassenen lachen gemiddeld nog maar 15 keer per dag. En dat terwijl lachen zo gezond is: minder stress en pijn, je verbrandt meer calorieën en het gelukshormoon endorfine wordt geactiveerd. De uitdrukking is niet voor niets: een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd! Dus: keep smiling! :-)

Stereotype threat: vrouw als bondscoach?

Het was het weekend van de stereotypering van de vrouw. Politicoloog Ewoud Butter opperde dit weekend in zijn blog een nieuwe bondscoach voor het Nederlands elftal: Vera Pauw, voorheen succesvol bondscoach van de Nederlandse dames, maar vooral trending omdat ze een vrouw is. Verder was er ophef over de nieuwe site van de Europese Commissie met als doel meer vrouwen te werven voor de exacte wetenschap. De roze lippenstift look van de website en het bijbehorende filmpje riepen nogal wat reacties op.   

Stereotype threat

Stereotypes zorgen niet alleen voor vooroordelen, maar worden ook versterkt doordat we er allemaal in geloven. Uit onderzoek blijk dat wanneer mensen zich er bewust van zijn dat zij tot een bepaalde stereotype groep behoren (bv. dom blondje) onzeker worden wanneer zij in een situatie komen waar de vaardigheden behorend bij dat stereotype relevant zijn (bv. bij een intelligentietest).

Experiment

Om dit principe te onderzoeken werd een experiment opgezet met donkere en blanke proefpersonen. De proefpersonen kregen de opdracht om een golf clinic te volgen waarbij ze gescoord werden op hun capaciteiten. In de ene groep eindigde de instructie met de boodschap dat de nadruk lag op de atletische kwaliteiten en in de andere groep op sport-strategisch vlak. Nu hoef ik waarschijnlijk niet uit te leggen welke groep wanneer beter scoorde; daar zijn de stereotypen bekend genoeg voor. De stereotypes hadden effect op het geloof dat de proefpersonen hadden in hun eigen kunnen en werd op deze manier een selffulfilling prophecy.


Effecten in dagelijks leven
Deze bedreiging van het stereotype blijkt uit onderzoek in vele situaties een rol te spelen. Zo geven vrouwen een meer liberaal antwoord als hun politieke mening gevraagd wordt door een andere vrouw dan wanneer een man de vraag stelt. Uit ander onderzoek blijkt dat als je mannen alert maakt op het man zijn, zij beter presteren op een wiskunde test en vrouwen andersom slechter. Een manier om dit te voorkomen is om de demografische vragen in een test aan het eind te stellen, zo voorkom je invloed van de sterotype threat op de test prestaties. 

Vrouwenvoetbal

Een test is een gecontroleerde setting, maar ook bij het keuze voor studie en sport, speelt de stereotype threat een rol. Het stereotype is dat vrouwen niet kunnen voetballen, het is dan niet raar als een groot deel van de vrouwen bij de eerste balaanraking denken: zie je wel dit kan ik niet. Hetzelfde geldt voor de beta vakken op school, dat is niets voor meisjes. Daarbij komt dat de omgeving, wij allemaal dus, deze stereotypen versterken. Wiskundeleraren blijken jongens zelfs onbewust meer te stimuleren dan meisjes. Zoals Vera Pauw zelf al zei in reactie op de blog: “Als Van Marwijk Huntelaar op de bank zet levert dat veel kritiek op, maar als een vrouw dat doet is het prijsschieten".